Kuştimur Kahvehanesi

Nobel ödüllü Necib Mahfuz’un bu küçük kitabını bu kadar seveceğimi hiç düşünmemiştim. Kitap sadece 140 sayfa ve o kadar basit bir anlatımı var ki bir çırpıda okuyup bitiriyorsunuz. Ama bir süre sonra bilinçaltınızda kahramanlarla Kuştimur Kahvehanesinde oturmaya devam ettiğinizi fark ediyorsunuz.

                Beş yaşında ilkokula başlayan ve orada tanışan dört kahramanın öyküsü, ortaokul yıllarında Kuştimur Kahvehanesine gitmeye başlıyorlar ve hayatlarının sonuna kadar hafta da bir iki kez orada buluşup sohbet eden bu sohbetler aracılığıyla bize Mısır’daki toplumsal değişimi, aile hayatını ve siyasi gelişmeleri çok yukarılardan izletebilen bir kitap.

                Mısır’daki darbeleri, savaşları, düşünce akımlarını, 20. Yüzyılın getirdiği değişimi, kişilerin küçük öykülerinden, aşklarından, düşüncelerinden gözlemleme şansı veriyor bize. Beş yaşından yetmişbeş yaşına kadar ömür dediğimiz şeyin ne olduğunu, hesapların, mutluluğun, hayallerin aslında elimizde olan ve olamayan taraflarını anlatıyor.
            Sanırım en büyük vurgusu da kaybolan dostluklar ve ritüellerin verdiği eksikliğe oluyor ve bu yüzden de sızlatıyor..